martes, 28 de junio de 2011

MARINA: Preciosa ópera española.

Post dedicado a mi amigo Faustino Martín-Navarro Pérez, autodeclarado fan de D. Alfredo Kraus.


    “El disputado voto del señor Cayo” es una muy buena película de 1986 con guión y dirección de D. Antonio Giménez-Rico que ví ayer por enésima vez al encontrarla, zapeando en la televisión, durante la cena. Desde la 1ª vez que la visioné, me llamó mucho la atención que D. Antonio utilizara fragmentos de Marina para su película, principalmente el famoso dúo entre Marina y Jorge, “Yo Parto”, sobre todo porque los argumentos de ópera y película no tienen absolutamente nada en común; se ve que a D. Antonio le gustaba y punto; me alegra saber que coincide, en este caso, mi gusto musical con el de él, ya que este dúo me encandiló desde ve primer momento, lo mismo que la habanera que éste no usó en la película. Por cierto de Marina sólo conocía el famoso “Brindis”: recuerdo de mi infancia ya que en mi familia entonábamos el estribillo al Final en la cena de Año Nuevo.

     Al final de este Post, después de la sinópsis del argumento obtenida en Internet, les traigo seis vídeos Youtube con otros tantos "Highlights" cortos y muy interesantes de esta ópera. Si no quieren ver todos y tienen que elegir, decidánse por el “Brindis” (3ª vídeo), “el Dúo de Marina y Jorge, Yo parto”, (4º vídeo) y, sobre todo la preciosa Habanera (6º vídeo), aunque les recomiendo de corazón escuchar la totalidad de los vídeos; escojan el momento adecuado.

       Como podrán comprobar, los 5 primeros vídeos corresponden a una representación encabezada por D. Alfredo Kraus y el Sexto es una versión de concierto cuyo solista es el  barítono D. David Menéndez; es curiosa la sensación que se tiene al contemplar a éste último disfrutando de su bella voz y de la también impresionante habanera.

Marina:         Zarzuela (2 actos) y Ópera (3 actos).

Compositor: D. Emilio Arrieta (1823-1824).

Libreto:        D. Francisco Campodrón de la zarzuela original y sobre ésta, Miguel Ramos Carrión escribió          al estilo italiano el de la ópera.

Argumento 

Acto I.  Amanece en la playa de Lloret de Mar. Los pescadores cantan. Marina, huérfana de un marino, espera el regreso de Jorge, joven capitán de barco que se ha criado junto a ella como un hermano. Marina confiesa a su amiga Teresa estar secretamente enamorada de Jorge; el joven, también ama en silencio a Marina.

El capitán Alberto, amigo del padre de Marina, viene a despedirse antes de hacerse a la mar. La muchacha le pide que le entregue  una carta de su padre que él conserva, y que ella desea tener como recuerdo; Alberto contesta que pronto se la dará y se marcha tras despedirse cariñosamente de Marina.
Pascual, que ha escuchado la conversación y que está enamorado de Marina, cree que Alberto es su amante. Marina lo niega, pero para saber si Jorge la ama, sugiere a Pascual que pida su mano a Jorge: si se la concede, será su esposa. Con esta argucia, Marina intenta que Jorge revele sus sentimientos hacia ella.
El barco de Jorge atraca y es recibido con alegría por los hombres y mujeres de la aldea; él contesta con entusiasmo cantando a su tierra (Vídeo 1º). Pascual no pierde el tiempo y pide a Jorge la mano de Marina; éste, aunque con pena, accede al matrimonio. Pascual se retira para dar la noticia a su madre, mientras Jorge canta la veleidad de las mujeres (vídeo 2º).
Acto 2.  Dedicados a sus tareas, los trabajadores de Pascual reciben del capataz la noticia de la boda con Marina y les da el día libre. Marina no oculta su disgusto mientras recibe la felicitación de los trabajadores. Jorge, por su parte, nervioso, confiesa a los presentes que Marina siempre será bien recibida en su casa, donde se crió. Pascual pide a Marina que vaya a ver a su madre, que está impedida, y Jorge, queda solo, abatido y desolado.
Acto 3. En una taberna de la playa los marineros cantan alegres; Jorge, entre ellos, bebe para olvidar sus penas de amor (Vídeo 3º: Brindis). Marina intenta que Jorge deje de beber pero ni lo consigue, ni tampoco es capaz de averiguar el nombre de la mujer que atormenta a Roque, también desesperado.
Un marinero aparece buscando a Marina para entregarle una carta de parte del capitán Alberto. Pascual le intercepta y al leer la misiva, llena de afecto y firmada por “Alberto” (así se llamaba también el padre de Marina) cree que la joven se relaciona con el capitán. Sus celos le llevan a anunciar que rompe su compromiso con la joven, quien tímidamente se defiende, aunque en el fondo se siente liberada. Al marcharse Pascual, toma la carta y revela a Jorge quién es el Alberto que la firma (Vídeo 4º:”Yo Parto”). Los jóvenes se declaran. Los marineros y las gentes del pueblo preguntan si habrá boda: Jorque responde que sí, aunque el novio será él.El vídeo 5º es el dúo final de la ópera.

         Marina es la ópera española más representada.


1º.

                



2º.


3º.


4º.





6º.

UNA JOYA de SERRAT: Poema-Canción "MENUDA".

                                         

           Sin comentarios.





MENUDA: Compuso y canta J.M.SERRAT 
versión otiginal en catalán


Pensa en mi, menuda, pensa en mi
quan les bruixes t'esgarrapin de matí.
No et faré més tebi el fred
ni més dolç el cafè amb llet
però pensa en mi, menuda, pensa en mi. Pensa en mi quan no t'arribi el sou o quan t'arrambin en el metro a quarts de nou. I porta'm brodat a la teva brusa o pintat en el teu somriure vermell. Gronxa'm de les teves arracades. Volta'm amb els teus anells i deixa'm venir amb tu, deixa'm venir. Deixa'm anar on vas, deixa-m'hi anar, menuda, entre goig i pena abraçat contra el poema que llegeixes d'amagat. Badallarà mandrosa la ciutat quan marquis l'hora i obris les finestres del despatx i t'espolsis els ocells que fan niu dels teus cabells; et diu al cor que l'ocell engabiat, mor. Ells em duen a les plomes somnis i batecs quan colpegen els meus vidres els seus becs i em conten la història blanca i menuda que entre quatre parets es marceix. Piulen que es mor la primavera quan no pot anar a passeig. Deixa'm venir amb tu, deixa'm venir. Deixa'm anar on vas, deixa-m'hi anar, menuda, i encén la cara. Pensa que tenim encara el camí dels teus ocells per a volar-lo tu i jo amb ells.

MUCHACHA (Castellano)

Piensa en mí, muchacha, piensa en mí cuando las brujas te arañen por la mañana. No te haré más tibio el frío ni más dulce el café con leche pero piensa en mí, muchacha, piensa en mí. Piensa en mí cuando no te llegue el sueldo o cuando te rocen en el metro a las ocho y pico. Y llévame bordado en tu blusa o pintado en tu sonrisa roja. Colúmpiame en tus pendientes. Rodéame con tus anillos y déjame ir contigo, déjame ir. Déjame ir a dónde vayas, déjame ir muchacha, entre el gozo y la pena abrazado contra el poema que lees a escondidas. Bostezará perezosa la ciudad cuando marques la hora y abras las ventanas del despacho y te sacudas los pájaros que hacen nido de tu pelo, te dice el corazón que el pájaro enjaulado, muere. Ellos me traen en sus plumas sueños y latidos cuando sus picos golpean mis cristales y me cuentan la historia blanca y pequeña que entre cuatro paredes se marchita. Pían que muere la primavera que no pueden salir a pasear. Déjame ir contigo, déjame ir. Déjame ir a donde vayas, déjame ir muchacha y aviva el rostro. Piensa que todavía nos queda el camino de tus pájaros para volarlo tú y yo, con ellos.

lunes, 27 de junio de 2011

UNA CANCIÓN QUE CAMBIÓ PORTUGAL.

                                Lisboa: Puente 25 de Abril.


            La canción “Grândola, Vila Morena”, compuesta por José "Zeca" Afonso,  "inició" la Revolución de los Claveles en el Portugal del dictador Salazar o día 25 de Abril de 1974. Su alto significado político y pacífico paralizó a la maquinaria política de aquel régimen y suavemente, sin sobresaltos, sin balas, entonando esa canción, se llegó a una sólida democracia con las que nuestro vecino alcanzó cotas de bienestar inimaginables... Ahora está pasando también por momentos difíciles.

              Quizás, si en España hubo una transición pacífica a la democracia, fue también gracias al ejemplo Portugués –tomen nota que digo “también”-.

               A lo mejor en España necesitamos “también” ahora una influyente canción, pero en este caso para mejorar nuestra democracia. Yo qué sé....a lo mejor una bella y oportuna letra para nuestro himno o lo que sea.




LETRA

Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
O povo é quem mais ordena
Dentro de ti, ó cidade
Dentro de ti, ó cidade
O povo é quem mais ordena
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada esquina um amigo
Em cada rosto igualdade
Grândola, vila morena
Terra da fraternidade
Terra da fraternidade
Grândola, vila morena
Em cada rosto igualdade
O povo é quem mais ordena
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
Jurei ter por companheira
Grândola a tua vontade
Grândola a tua vontade
Jurei ter por companheira
À sombra duma azinheira
Que já não sabia a idade
   Grândola, villa morena
   Tierra de fraternidad
   El pueblo es quien más ordena
   Dentro de ti, oh ciudad
   Dentro de ti, oh ciudad
   El pueblo es quien más ordena
   Tierra de fraternidad
   Grândola, villa morena
   En cada esquina, un amigo
   En cada rostro, igualdad
   Grândola, villa morena
   Tierra de fraternidad
   Tierra de fraternidad
   Grândola villa morena
   En cada rostro, igualdad
   El pueblo es quien más ordena
   A la sombra de una encina
   De la que ya no sabía su edad
   Juré tener por compañera
   Grândola, tu voluntad
   Grândola, tu voluntad
   Juré tener por compañera
   A la sombra de una encina
   De la que ya no sabía su edad

HOMENAXE AO MÁXICO VIÑO DE ANTAÑO.


                                Carro de bois

                                         
    Teño entendido que fai moitos, moitos anos, o viño do Ribeiro percorría una ruta, para chegar a Santiago de Compostela e A Coruña, que pasaba por Agolada e Melide. Alí, preto de Agolada, atopábase e atópase un lugar, Ventosa, no que había unha “Parada e Posta”, hoxe convertida en tasca e restaurante (sempre por encarga) e na que se pode atopar, entre xaneiro e finais de maio, viño tinto de Berán, parroquia do Concello de Leiro (Ourense).
   Traballei unha tempada en Agolada e sempre, antes de xantar, íamos a Ventosa a tomar un par de tazas dese viño e realmente sentaba moi ben tanto ao corpo coma ao espírito.
   Endexamais o esquecín e sempre que volto a Agolada é Ventosa parada obrigada.
   Cos anos, unha pandilla de amigos nos reuníamos case que tódolos meses a carón dunha mesa coa única intención de pasar un momento agradable e ¡carallo, sí que o conseguíamos!
   Un bo día nos reunimos na miña casa e pensei en facerlles unha CANXA (ver entrada do 29/11/2010 neste mesmo Blog). O problema principal que tiven foi escoller o viño, xa que normalmente estes xantares, regados con viño convencional, remataban entre as 5:30 e 6:00. Eu quería algo distinto para esta Canxa, algo distinto que fixera recordala especialmente.
   Entón lembrei o viño aquel de Ventosa, elaborado en Berán. Fun alí e compreino de abondo e da maneira tradicional.
   Serviuse en xerras e foi un éxito total. Cantamos toda a tarde ata despois das 10 da noite e, ao final, como se nada. Un día memorable e grazas ao actual viño tinto de Berán que certamente resulta coma os viños de antaño, dos que tiven a seguinte notable experiencia moi lembrada por mín:
.
    "Fai uns trinta anos, vivín uns momentos “inolvidables” co xa desaparecido e por aquel entonces propietario da Pazo de Barreiro (Vilaza - Gondomar), xa xubilado, co que eu ós vinte e tantos anos entaboara unha sincera amizade aínda que nos separaba moitos anos, xa que él tería polo menos 70. Eran tempos anteriores ao boom do Albariño e nas Rías Baixas ter un cordón desta variedade, entón case que sagrada, significaba moito e arredor do seu deguste había un protocolo, segundo o cal á persoa que o quixese probar tiña que gañalo ben a base dunha boa conversa, ou cunha sincera amizade e cun estado de ánimo especial  no colleiteiro e no invitado; nunca mercando.
   Aquel home do Pazo de Barreiro elaboraba o seu viño con amor e paixón. Preto de 150 botellas cada ano das que, por falta de técnicas, “picábanse preto de 50”. As enterraba no chan de terra dunha capela sen culto que está no recinto do Pazo. De alí con sumo cariño as desenterraba, dunha en unha, cando a ocasión o solicitaba. Ver o coidado e o respeto con que trataba cada botella, sen movela da súa posición inicial por causa dos pousos e sacándolle o corcho con sumo amor, predispoñia o espíritu. O home, non sei se deliberadamente, movíase moi amodo, respetuosamente. O viño tomábase en dúas tazas lavadas parsimoniósamente no pilón coas súas traballadas mans, mentres o viño “respiraba” un pouco na botella. Logo chegaba o momento de osixenalo golpeándoo suavemente nunha xerra de cristal para poderlle ver o dourado color, tamén lavada previamente no pilón da mesma  maneira; botábase o viño con sumo coidado para que os pousos non pasaran a xerra. Todo isto, sen deixar eu de admirar todo o proceso e conversando, sempre agradablemente, do “divino e do humano”. Certamente aquel home tiña unha innata sabedoría e sentido común impresionantes e propio naqueles tempos dos homes do rural galego. Tiñan unha escala de valores natural e herdada xeración tras xeración, despois de moitos séculos. Sabían do auténticamente bo desta vida
   O viño tomábase moi amodo. Cando saía bo, era un auténtico “elixir” de felicidade. Taza a taza a conversa animábase e tomaba profundidade.
   Toda esta parafernalia, ata rematar o viño dunha xerra, levábanos preto de tres horas. Eu adoitaba chegar a 6 ½ e marchaba para miña casa levando asimilada algo da sabedoría que aquel velliño tamén desenvoltara por si mesmo na súa vida. Por suposto a cúpula celeste non era a de tódalas noites.
   Esta visita facíalla unha vez o ano, máis ou menos, coincidindo co San Xoan, tamén máis o menos".


   Créanme que o desfrute que o meu espírito consegue agora co viño tinto de Berán, tomado da maneira tradicional, ten un nivel de un pouco menor calidade pero parecida ao que alcanzaba có Albariño de aquel velliño de Gondomar, sincero amigo meu.
¡Qué tempos!












RECOMENDACIÓN.




        Ahora que está empezando la temporada de los pimientos, les recomiendo que, si no lo han hecho, vayan  a la entrada de este mismo blog del día 20 de septiembre de 2010, denominada "MEXICO LINDO".

                                     Pimientos de Herbón.

sábado, 25 de junio de 2011

EL VIEJO PARIS CON CÁMARA DE MADERA..

                                 
                                
                Una vez más les remito al artículo  D. Antonio Muñoz Molina que aparece hoy sábado en Babelia en el que con motivo de una Exposición, “El viejo Paris”, sobre fotos del fenomenal fotógrafo artístico Eugéne Atget (Fundación Mapfre. Paseo recoletos, 23. Madrid. Hasta el 27 de agosto.), relaciona el Paris por éste fotografiado con el  "sodoma-gomorrense", como se desprende, que describe en sus libros el escritor parisino Marcel Proust, principalmente en su obra “En Busca del Tiempo Perdido”, que por cierto va  a ser uno de mis lecturas de este próximo verano. Destaca D. Antonio  las figuras artísticas de ambos.

                 La brillantez del artículo es indiscutible; además de pedirles que lo lean, ya destaco la frase en la que, hablando de Atget, dice: “Parece mentira que alguien con un talento tan poderoso diera tantos rodeos hasta encontrar su vocación”... ¡Cuántos valiosos jóvenes no están durante años navegando sin rumbo, desconsoladamente, hasta que ven por fin a lo lejos la baliza de un puerto que poco a poco va intensificándose y termina por ofrecerles, al atracar en los muelles, el sentido de su vida!
                     

                 El referido artículo me llevó al siguiente SlideShare con 60 de las 4.000 fotos que componen la colección del fotógrafo; les recomiendo verlas a pantalla completa.


                

View more presentations from damianymarco

miércoles, 22 de junio de 2011

HOMENAXE A UN MITO GALEGO: "OS GAITEIROS DE SOUTELO".

                                 Gaita galega adornada.





OS GAITEIROS DE SOUTELO (Pag. de WIKIPEDIA)


O iniciador desta saga de músicos populares orixinarios de Soutelo de Montes foi o pai dos gaiteiros que, xunto aos seus fillos, adoitaba amenizar os días grandes das festas da época, xa que era un grupo inusualmente grande e que xa contaba cunha grande sona naquela Terra de Montes. Introducía outras novidades: incorporaba unha muller coma cantante, a irmá. A presenza dunha muller nos grupos musicais non era habitual aló polo 1925.
Os compoñentes eran Avelino Cachafeiro -director, compositor e a alma do grupo-, os seus irmáns Castor (gaita) e Bautista (voz e redobrante), o seu pai Fermín (bombo) e a súa tía Andrea, que algunhas veces se xuntaba a eles para tocar o pandeiro.
En 1928 gravaron a "Muiñeira de Chantada", a "Alborada de Rosalía", a "muiñeira de Pontesampaio", "Fandango de Pontevedra", "Marcha do Corpus", "Viva Barriño de Arén", "Eicho de dar queridiña", "Foliada de Luxán", "Foliada Rianxeira", "Estróupele-Estróupele", "Farruquiña chaman a porta", a "Muiñeira de Ourense" e o pasacorredoira "A volta da festa".
Un dos feitos máis importantes foi a súa presentación no Teatro Avenida de Bos Aires o 28 de febreiro de 1930, onde actuaron con decorados deseñados por Castelao e Camilo Díaz.
Os Gaiteiros de Soutelo percorreron toda Galiza, así como Bos Aires, Montevideo e Brasil, ata que o comezo da Guerra Civil española esfarelou o grupo: sorprendeunos tocando enBarcelona, en territorio republicano, mentres Galiza quedaba no nacional. A Cultural Obreira levounos a Madrid para dar ánimos ás tropas que alí loitaban, e cando se dirixían a Berlín para tocar nos Xogos Olímpicos, decidiron voltar á casa por Lisboa. Así rematou o grupo.
Bautista morrera no 1933, Castor emigrou a Venezuela, onde ensinou a tocar na Escola de Gaitas da Irmandade Galega de Caracas e Avelino, cuxo único fillo morreu ao nacer, deixou de tocar a gaita.

Grabación orixinal de 1928 da "Muñeira de Chantada"

PASODOBLE.

                    Sin más explicación, este Post se compone de cinco vídeos: Interesante el primero (manera de bailar el paso-doble), y bellos paso-dobles los cuatro siguientes, especialmente el último -"Saxo en la Niebla"- original de la película "la Lengua de las mariposas". Si lo desean, atiendan:

1º.-



2º.-El Gato Montés (Zarzuela)









5º. De la película "La lengua de las mariposas": "Saxo en la niebla".

martes, 21 de junio de 2011

¡EL CURIOSO CASO DE LA PAELLA!

                                 "Paella de boquerones y espinacas"


           Existen tres aspectos comunes a todos los españoles, generalmente a los  varones, y son: Todos nos creemos buenísimos entrenadores de fútbol, todos daríamos lecciones a cualquier Ministro o Presidente del Gobierno y, por último a ninguno nos gana nadie haciendo paellas.

            Los dos primeros, al fin y al cabo, quedan sólo en lapidarias frases y demás, que casi nunca dejan memoria en los interlocutores y tan sólo sirven generalmente para rellenar vacíos entre vino y vino, o entre caña y caña,  o entre plato y plato. En este tema los hay muy divertidos que entran al “trapo” enseguida y de manera increíblemente rápida arreglan el País en menos que canta un gallo. ¿Quién para “arreglar” una sobremesa no ha utilizado las dos palabras mágicas “Zapatero” o “Rajoy”, con las que dependiendo de cada caso, las personas ya adormecidas despiertan y se incorporan en sus sillas tal y como si le inyectaran el café en la propia vena. Otras palabras mágicas que también funcionan muy bien  son “Mou” o “Guardiola”. Traten a animar una sobremesa con otra palabra también mágica pero que “no siempre” funciona: “Cervantes”.

           Sin embargo, la paella ya no es, digamos, algo abstracto. Es tan concreta que se tiene que materializar. Aquí ya no valen los “órdagos” vacuos. Hay que demostrar lo que se dice y hacer efectivamente cada uno la mejor paella.

           El único ingrediente común es el arroz, aunque también en este caso cada uno tiene su marca favorita pero los ingredientes son de los más variopintos: todos son distintos. Unos ponen judías verdes, otros no; unos ponen tomate, otros no; otros ponen pollo, otros conejo, etc.; así hasta el infinito (Fíjense en la foto de principio de este Post, por ejemplo)

           El caso es que es un menú muy socorrido: con motivo de una celebración, por menos de 30 € uno ventila, llevando además el vino los invitados, una comida para 10, convencido además que todo el mundo queda encantando y sintiéndose el hombre más feliz del mundo que de eso se trata también.

           Ante el entusiasmo de la esposa –no se sabe muy bien si por creerlo ciertamente o porque ese día se evita pensar un menú y ejecutarlo- : “mi marido hace la mejor paella del mundo”, a los comensales no les queda otra que paladearla, aplaudir y felicitar. Así es la paella señores, cuando el verdadero truco que tiene común a todas es que la gente espera bastante tiempo por ella, tomando vino –nada de aperitivos que la “paella es grande”-, que abre un apetito voraz, de tal manera que aplaudes aunque le echen “curry” o hayan medido mal el agua o el fuego y el arroz -¡cosa que "casi nunca" ocurre!- se haya pasado un poquito.

            Al final, el apetito es tan grande que se devorarían incluso piedras, y ciertamente se aplaude.

             Otra cosa es la vuelta, ya cada pareja en su coche…

           Bien es cierto que la mayoría de las paellas españolas domésticas casi siempre están buenísimas, sobre todo cuando te enseñó a hacerla un propio valenciano como mi padre, en mi caso; conservo una copia de su partida de nacimiento por si alguno duda de la autenticidad de mi paella. En mi caso, aunque no está bien que yo lo diga, la “paella es excepcional”.

               ¡Qué Viva España ! como cantan a continuación Rosa López, Diana Navarro y Manolo Escobar.

domingo, 19 de junio de 2011

INQUIETUDES RELIGIOSAS.

                                                      Foto obtenida en Internet

            Hace unas semanas recibí un e-mail de un íntimo y querido amigo que lleva 22 años ejerciendo las funciones de Misionero, labor de ayuda y educación al necesitado pueblo sudamericano; es una persona culta e inquieta y apasionado con su labor que, por lo que tiene de cristiana, da  razón a su vida; le quedan pocos años para jubilarse y, como es inteligente, seguirá ejerciendo su dedicación o vocación, como quieran, allí donde esté.

            Tengo que reconocer que a mí, desde allí, también me ha ayudado más de una vez. Es un hombre increíble…

             He leído el referido e-mail más de “77” veces y me ha dado mucho que pensar:

1º.- Lo francamente mejorable que es la Dirección de la  Iglesia Católica que yo conozco mejor, la española. Claro que la dirigen hombres con todo lo que esta palabra lleva aparejado; hombres que hacen diplomacia y política. Y yo realmente creo que ese no es el camino, sino seguir los pasos de Jesús, Dios, quien tenía el Amor como leitmotiv de su vida; Su Reino lo era por el Amor, no por si mismo: Jesús amaba. Hay que ser un sarmiento cercano al tronco de la viña, como Él dijo. De tal manera que yo estimo que en la relación con los políticos nunca debe haber fricción, ni todo lo contrario -independientemente del color-, sino Amor, por mucho que “pase lo que pase”. Jesús confiaría en la madurez de la sociedad española y la amaría, terminando ésta por conseguir democráticamente los equilibrios apropiados.

2º.- Y en esa Dirección, a mi entender mejorable, está el defender a los millones de personas que, siguiendo a Cristo realmente, entregan sus ratos libres, sus días,  sus vidas enteras o sus aportaciones económicas, de manera silenciosa, a los demás. Ahí está la verdad de la Iglesia, la auténtica Iglesia. ¿Por qué no se proclama su labor a los cuatro vientos?      ¿Por qué no se les da la real importancia que tienen? Jesús lo hubiera hecho; tenemos obligación necesaria de volver al inicio, a Jesucristo.

3º.-La Iglesia de base sufre con las minoritarias pederastias (cuya eliminación pide a gritos la abolición del celibato y la incorporación de la  mujer activamente a todos los niveles), con las “altas finanzas”, con los “Marcel Macieles”… y al mismo tiempo, socialmente, todo eso les salpica. De tal manera que con los medios “orquestados” contumazmente –creo que como consecuencia de competir por un poder que, sin duda, no es el del Reino de Jesucristo, como todos sabemos- a los católicos españoles de base se les hace mucho daño. Contumacia que genera un malestar incluso familiar, consecuencia de lo cual les resulta a veces incómodo incluso reconocer que se sienten católicos.

4º.- ¿Por qué los Doctores de la Iglesia no destacan notoriamente la mayoría silenciosa activa que la sostiene, dándole así a ésta también satisfacción, ánimo y orgullo social? (A todos nos hace falta una palmadita de vez en cuando). He comprobado que casi siempre se habla de ellos con la “boca pequeña”.

5º.- No hay mejor apostolado que el ejemplo, y en el caso de la Iglesia católica, éste lo da  incondicionalmente la base.

6º.-  Jesucristo no coqueteó con el humano poder, ni compitió con él… pero efectivamente era el propio Dios encarnado; fue un revolucionario en su tiempo, ya que por primera vez en la Historia de la Humanidad nos enseñó cómo actuar: amando, incluso a nuestros adversarios. “Refrésquense” pensando en ello o leyendo los Evangelios, si lo desean; en el de San Juan se recoge que Jesús dijo a Nicodemo: “Te aseguro que el que no nace de nuevo no puede ver el Reino de Dios”; Amaba también al fariseo y le enseñó a salvarse.

        Yo sueño con una Iglesia que tenga “mucho de cueva de Belén  y casita pobre de Nazaret”; yo no me resigno: Jesús echó a los mercaderes del templo.


           ¡A este paso, en pocos años ni éstos últimos van a quedar!.


          ------------------------------------------------------------------


       Del e-mail de mi amigo, les traigo el siguiente texto para que se hagan cargo de lo que les quiero decir.


Estas son las cifras de la "odiada" Iglesia Católica española:
· 5.141 Centros de enseñanza ; 990.774 alumnos. (Ahorran al Estado 3 millones de euros por centro al año)
· 107 hospitales (Ahorran al Estado 50 millones de euros por hospital al año)
· 1.004 centros; entre ambulatorios, dispensarios, asilos, centros de minusválidos, de transeúntes y de enfermos terminales de SIDA; un total de 51.312 camas (Ahorran al Estado 4 millones de euros por centro al año)
· Gasto de Cáritas al año: 155 millones de euros (salidos del bolsillo de los cristianos españoles.)
· Gasto de "Manos Unidas": 43 millones de euros (del mismo bolsillo)
· Gasto de las Obras Misionales Pontificias (Domund): 21 millones de euros (¿Imaginan de dónde sale?)
· 365 Centros de reeducación para marginados sociales: ex-prostitutas, ex-presidiarios y ex-toxicómanos; 53.140 personas. (Ahorran al Estado, medio millón de euros por centro)
· 937 orfanatos; 10.835 niños abandonados. (Ahorran al Estado 100.000 euros por centro)
· El 80 % del gasto de conservación y mantenimiento del Patrimonio
histórico-artístico. (Se ha calculado un ahorro aproximado al Estado de entre 32.000 y 36.000 millones de euros al año)
    A todo esto tenemos que sumar que casi la totalidad de personas que trabajan o colaboran con Manos Unidas, Cáritas, etc… son voluntarios 'sin sueldo' (aunque a algunos les extrañe es cierto, hay personas que trabajan por los demás sin pedir a cambio un salario), realizando su labor para ayudar a los demás sin pedir nada a cambio. ¿En cuánto podríamos cuantificar su trabajo?
     Esta es la razón por la cual el Estado sigue dando algunas ayudas a la Iglesia Católica, por que le sale muy, pero que muy barato.
     Lo asombroso es que nadie (o muy pocos) saben de este ahorro es esencial para que la economía española 'vaya bien...'.

¿Por qué nos vamos a avergonzar de nuestra Iglesia?

sábado, 18 de junio de 2011

GOYA Y LALO.

                                 Francisco de Goya: Manicomio.


             Aunque en la anterior entrada pueden escuchar completos los 5º Movimientos del Concierto para Violín y Orquesta de Édouard Laló -Sinfonía española-, no pude dejar de traerles aquí esta composición del 4º Movimiento (Andante) de este mismo concierto compuesto con fotos de cuadros, de detalles de éstos y de grabados con distintos y clasificados motivos del pintor y grabador Francisco de Goya que encontré, buscando en Youtube el concierto entero citado anteriormente.

              En esta ocasión el concierto está interpretado por el violinista Izthak Perlman acompañado por la Orquesta de Paris bajo la batuta de Daniel Barenboim.




SINFONÍA ESPAÑOLA DE ÉDOUARD LALO.

                                                Edouard Lalo.

         ÉDOUARD LALO (Lille, 1823 – Paris, 1892), virtuoso violinista y compositor francés, conoció intensamente a Pablo Sarasate y, aunque nunca estuvo en España, a él dedicó este precioso Concierto para Violín y Orquesta (1873) que denominó Sinfonía Española y con el que alcanzó por primera vez el éxito, después de cumplir casi 50 años dedicados al violín.

         En esta ocasión actúa como solista el Checo Marek Pavelec (1989).

         Podrán, si lo desean, escuchar el Concierto completo en cinco vídeos, cada uno con una de sus cinco  movimientos:

                       1.- Allegro non troppo
                       2.- Scherzando. Allegro molto.
                       3º.- Intermezzo. Allegretto non troppo.
                       4º.- Andante.
                       5º.- Rondo. Allegro.



1º Movimiento: Allegro non troppo.



2º Movimiento: Scherzando. Allegro molto.



3º Movimiento: Intermezzo. Allegretto non troppo



4º Movimiento: Andante



5º Movimiento: Rondo. Allegro.

viernes, 17 de junio de 2011

GANDHARA.


            Ayer tuve la afortunada oportunidad de conocer por boca de una autoridad cultural de esta ciudad  la existencia de GANDHARA en siglos anteriores a Cristo y que por influencia griega tuvo una gran importancia artística: allí se desarrolló el arte grecobudista, según podrán leer más adelante..

            Les adjunto un recorte de la página de Wikipedia sobre Gandhara y una serie de fotografías de las obras de arte más destacadas.


WIKIPEDIA





Mapa del subcontinente indio en el año 600 a. C., donde se señala la localización de los 16 maha-jana padas (‘zonas de las grandes personalidades’).

Gandhara es una región histórica que corresponde al sureste de la actualAfganistán, al centro y norte de Pakistán, y al noroeste de India (incluyendo la mayor parte de Cachemira).  Gandhara fue una satrapía del Imperio persa de los aqueménidas desde elsiglo VI a. C.
Fue conquistada por los griegos durante la expedición de Alejandro Magnoy se mantuvo helenística con los soberanos grecohindúes, hasta que fue anexionada al imperio Kushana.
Gandhara fue un importante centro del budismo, cuyo arte —merced a los influjos griegos— es conocido como arte grecobudista.
Posiblemente el recuerdo toponímico de la antigua Gandhara se mantiene actualmente en la ciudad de Kandahar (Afganistán), pero la etimología de este último nombre también puede venir de Alejandria > Iskanderiya > Kandahar.
Arte grecobudista
En la región de Gandhara se desarrolló el arte grecobudista, un sincretismo entre la cultura griega y el budismo. A continuación podrán contemplar algunas Fotos; les adelante que buscando imágenes de Gandhara en Google podrán encontrar muchas más.

























                                 Ruinas de una ciudad de Gandhara