¿PODENSE POÑER PORTAS AO CAMPO?

             A Cultura e o Arte son universais, e  a Administración galega por moitos medios de que dispoña non é capaz de evitar a Globalización que nos ven por riba. Globalización de costumes, falas, pensamentos,  coñocementos, etc.. A longo prazo, Inglés e castelán repartiranse o mundo da fala, vexoo claro; en China, por exemplo case que todo o mundo fala inglés.

               En base ao anterior, aquelos pobos que non se preparen para iso en materia  cultural, tamén técnica, estarán destinados a ser parias na súa propia Terra. Os orientais veñen con tanta forza que de aquí a 10-20 anos non vai a haber quen coñoza os países por eles "novacolonizados" económicamente. E van a ser outros tempos moi distintos os que van a vivir os nosos fillos.

               As culturas occidentais, no amplo sentido da palabra, terán que facerse fortes en aquelas partes do mundo donde por razons históricas xa o foron. É evidente que a península ibérica terá que volcarse en hispanoameríca que por definición ten o castelán e o portugués como lingua vehicular e aí, pese a quen lle pese, é onde estamos mais históricamente implantados. Digamos que hoxe por hoxe somos a cabeza dese rato e  iste rato é o que teremos que procurar que sexa cada día mais forte. A lenda atrubúelle a Julio Cesar a frase, dita con outras palabras, "mellor ser cabeza de ratón que cola de león."

                Latinoamérica é a nosa esfera de influencia por natureza e historia.  

          Por exemplo, qué pintamos subvencionando ós gays e ás lesbians de Zimbawe, mentres en Hispanoamérica os nenos nin teñen escolas e que gracias ós misioneiros adquiren a mínima educación con moi poucos medios. Sei de algún que, con ese diñeiro doado a Zinbawe (28.800 €), faría autenticas maravillas en la amazonía de Perú, por exemplo. ¡Qué raios, nada menos que Zimbawe!

             Non sei verdadeiramente se estóu enganado pero Europa pensa en España coma un pais débil que, sí, fabrica algunhas cousas, pero que fundamentalmente lles sirve para consumir o que producen eles: leite, enerxía, AVE, coches, etc.. E isto non é de recibo, non o debemos consentir: pouco a pouco nos estamos convirtendo nos parias de Europa; fíxense en Portugal, por exemplo. Estámonos voltando nun pais que é tomado a risa  (4.300.000 parados); eu pensó que xa dende ás negociacions de entrada na UE donde a "baixada de pantalons" foi clamorosa ata a maneira de rogar pola  entrada no grupo G-20 ( eu creo que para España en xeral y Galicia en particular o balance desta época europea, en contra do que esperabamos, está resultando negativa; enganaronnos ou deixamos enganarnos, non sei, tanto monta..., no hai máis que ver os nosos resultados mentres que outros medran). Hoxe non sei onde lín que en España á hora de gobernar pesa máis a “metapolítica” particular a curto prazo dos políticos que a rendabilidade das accions a longo prazo beneficiosas para o Estado; escribían como é posible que España teña a Rede mais longa de AVE do mundo; compramos en Europa os custosos AVE, mentres otros países, mais realistas coa súa condición, seguen co económico Talgo.

             Facer Galicia non é soamentes falar ou escribir en galego, facer Galicia es apoiar os noso sector  primario tanto no mar coma no campo (Xa anunciou en recente visita un Comisario Europeo; "O futuro de Galicia está no sector primario"; o curioso é que o din agora que esta case que desfeito, entre outras cousas, penso eu, pola deliberada política de subvencións europea) facerlo forte fronte á "novacolonización" que nos ven encima. ¡¡Só faltaría que os orientais  acatáranse de que o campo galego está abandonado e que poderían compralo!!. Facer país non é dende logo que un fertil val, atravesado na súa metade por un modernísimo e custosísimo viaducto do AVE, como o val que entre Silleda a Vila de Cruces, esté, en contraste con tal modernísima obra, completamente a monte, ao igual que outros muitos vales. Co corazón na man, díganme qué sentido ten esta situación, tendo en conta que hai unha xeración de xoves galegos parados, e pensando tamén que a "novacolonización" oriental traerá a súa propia man de obra, mais axeitada para os seus intereses. Xa digo,  pensó que antes de 10-20 anos os teremos aquí.

             E nós veña a falar da lingua catalá, da galega, da vasca, ca definición do Estado, cos “auriculares no Senado”, coas loitas políticas encarnizadas e que, como galego que son, desconfío de que no sexa un deliberado partido de Ping-pong onde as pelotas son os casos de corrupción, así entre isto o fútbol y a “princesa do pobo”, etc. á hora de comer nin tan sequera nos decatamos de que xa levamos una semana tomando lentellas (Por Deus que nunca nos falten). Os socialistas non poden endeudar mais a España e por iso saben que non poden, nin queren continuar: entón porque non tratan ao pobo español como se merece: con sentido común; sen demostralle constantemente que se lle despreza, se non con sinceridade e seriedade. Os españois son un pobo sentato e estamos nun momento, creo eu, de emerxencia nacional.

            Totalmente en serio digo que hoxe, dado o panorama, facer País é remar xunto con España e latinoamérica, tendo os nosos dirixentes unhas “metapolíticas” basadas no desinterés persoal, no aforro e no servicio público, arriscando se é necesario a propia carreira.

            Os orientais, en canto acaben por implantarse en África, non  se van  parar e seguirán polos paises mais débiles.

           Por favor, señores políticos, vostedes tamén teñen fillos ou sobriños galegos: que éstes non vivan consumindo dunhas  pensións non contributivas.

           Hay que actuar con inteligencia práctica y dar un enérgico golpe de timón. Algunas veces pienso que este golpe tiene que venir de abajo, porque, si no, ya me dirán. Quizás el Sr. Rajoy que tiene profesión bien remunerada al margen de la política –cosa rara hoy en día en España- sea capaz de hacer un país fuerte y dejarse de la "metapolítica" de los votos; sería una loable actitud histórica. Es nuestra última esperanza antes de la inevitable "novacolonización oriental"·. Van a ser unos años difíciles.

            La Hispanidad es nuestro principal activo: dijo el poeta universal León Felipe que “Cuando desaparezca el último español, sólo quedará la Hispanidad".


            Y que no nos pase como a nuestros vecinos; es momento de aplicar la frase de Mendez Nuñez: "Más vale honra sin barcos que barcos sin honra". Que no nos tomen por el "pito del sereno", tenemos que mentalizarnos que no somos un pais precisamente rico "económicamente" y  que tenemos que empezar de nuevo, quizas con algo de la humildad de los sabios e inteligentes...  


VÍDEO DE HUMOR para todos: de una distendida y relajada tertulia radiofónica.